Turnusy rehabilitacyjne logo

Szukaj

Miasto:
Typ:

Choroba Parkinsona

Choroba Parkinsona to choroba, o której słyszał niemal każdy z nas. Czy znamy jednak jej przebieg, czy wiemy jak się objawia? A przede wszystkim, czy fizjoterapia i rehabilitacja mogą mieć wpływ na jej opóźnienie i osłabienie jej postępowania?

O chorobie Parkinsona mówi się, iż jest to choroba samoistna, na jej pojawienie się nie mamy zatem żadnego wpływu. Jest to schorzenie, które postępuje stosunkowo powoli. Nazwa tej przypadłości związana jest z dr Jamesem Parkinsonem, to właśnie ten brytyjski lekarz jako pierwszy (w XIX wieku) opisał jej objawy. Choroba ta jednak znana była już od stuleci. Jednak warunki anatomiczne oraz biochemiczne sprzyjające zachorowaniu opisane zostały blisko sto lat później. Dziś wiemy już, iż jest to choroba zwyrodnieniowa ośrodkowego układu nerwowego, należąca do chorób układu pozapiramidowego.

Szacuje się, że choroba Parkinsona dotyczy jednego procenta populacji ludzi w wieku od czterdziestego do sześćdziesiątego roku życia. Nie należy jednak łączyć tej przypadłości wyłącznie z osobami starszymi, zdarza się bowiem również, że chorują na nią osoby młodsze.

Objawy tej choroby są dość specyficzne, choć często niełatwo je zauważyć od razu, ponieważ nasilają się one stopniowo, nawet do kilkunastu lat. Na początku chory dostrzega u siebie swoiste spowolnienie ruchowe. Czasami wygląda to, jakby miał problem z wykonaniem niektórych czynności, przy których konieczna jest precyzja. Ruchy chorego są niezgrabne. Można zauważyć, że chory ma problem z pisaniem. Specjaliści wyróżnili tak zwany mikrografizm, polegający na posługiwaniu się bardzo drobnym pismem. Ponadto do tych objawów dochodzi również pewne spowolnienie psychiczne. Na tym etapie wielu chorych przypisuje te objawy swojemu wiekowi lub zmianom na tle reumatycznym. O tym, że jest to choroba Parkinsona dowiadują się, gdy pojawiają się kolejne, coraz silniejsze objawy. Mowa tu chociażby o problemach z utrzymaniem równowagi. Chory ma trudności podczas podnoszenia się z pozycji siedzącej lub leżącej. Kiedy w przypadku choroby Parkinsona mówi się o tak zwanych objawach prodromalnych (czyli poprzedzających zaburzenie), najczęściej wymienia się parestezję kończyn, zapalenia łojotokowe skóry, depresję, zaparcia, zaburzenia związane z węchem. Bradykinezja to już jednak podstawowe zaburzenie występujące u chorego na chorobę Parkinsona. Polega ono na zdecydowanym spowolnieniu ruchów. Pacjent ma duże problemy z wykonywaniem precyzyjnych czynności i ruchów. Kiedy się przemieszcza, robi to małymi, drobnymi i powolnymi krokami, często mówi się także o tak zwanym chodzie szurającym. Często nie występują również fizjologiczne współruchy, czyli nie balansują podczas chodzenia kończyny górne chorego. Zaobserwować można również akinezję, czyli trudności w rozpoczęciu jakiegokolwiek ruchu. Ponadto do tych objawów zalicza się sztywność mięśniową – co może objawiać się zwiększeniem napięcia mięśniowego lub twarzą maskowatą. Możliwe jest również drżenie całego ciała podczas spoczynku. Postawa w trakcie trwania tej choroby jest niestabilna, występować może: lateropoulsja, czyli przechylanie się ciała w bok, retropulsja, schylanie się ku tyłowi lub propulsja, czyli tendencja do padania do przodu. Zaburzenie to objawia się również wieloma wegetatywnymi przypadłościami, między innymi: łojotokiem, napadową potliwością całego ciała, ślinotokiem, przodopochyleniem tułowia, dyzartria – cicha, niewyraźna mowa, rzadkie mruganie powiekami, zdarza się również, że pacjent ma problemy przy przełykaniu jedzenia, czy picia. Rzadkością nie jest jednak problem z osłabioną pamięcią, czy spowolnieniem procesów psychicznych.

W trakcie leczenia stosuje się wiele leków. Jedna z terapii zakłada przyjmowanie L-DOPA, jest to aminokwas, który wędruje z krwi do mózgu i tam ulega przekształceniu w dopaminę. Innym podawanym w tej chorobie lekiem jest amantadyna – jest to środek, który wpływa na zwiększenie uwalniania endogennej dopaminy. Do innych możliwości leczenia zalicza się leczenie operacyjne. Polega ono na stereotaktycznym uszkodzeniu gałki bladej, a także jądra niskowzgórzowego bądź jąder wzgórza. Można również zastosować przeszczep płodowej istoty czarnej. Ponadto stosuje się również zabiegi polegające na głębokiem stymulacji mózgu, poprzez wszczepianie elektrostymulatora w zidentyfikowane ognisko w mózgu. Ogromną rolę w leczeniu odgrywa również rehabilitacja i fizjoterapia. Bardzo ważna w leczeniu okazuje się regularna i systematyczna gimnastyka lecznicza pod okiem specjalisty, pływanie lecznicze, fizykoterapia, masaż zdrowotny, czy muzykoterapia. Pacjenci coraz częściej przekonują się również do terapii mowy, która chroni ich przed późniejszymi problemami z wymową, postępującymi w trakcie trwania choroby. Rehabilitacja ruchowa jest bardzo ważna z wielu powodów. Choroba postępuje stopniowo, rozwija się powoli, najczęściej na przestrzeni od kilku do kilkunastu lat. Choć nie prowadzi bezpośrednio do śmierci, jest to choroba, która mocno wpływa na jakość życia chorego. Rehabilitacja pozwala zatem pacjentom dłużej zachować sprawność, możliwość poprawnego poruszania się i panowania nad własnym ciałem.

Autor: Paweł Mallek

 
Wszelkie prawa zastrzeżone © 2009 designed by NSF.pl
GEOPARD DEVELOP