Ergoterapia

Ergoterapia – jest to terapia poprzez różne formy aktywności, która łączy w sobie elementy różnych terapii, między innymi artterapii, muzykoterapii, terapii zajęciowej, rehabilitacji funkcjonalnej. W zakres ergoterapii wchodzą ćwiczenia ruchowe, zajęcia plastyczne, techniczne, gry i zabawy oraz wiele innych. Ten rodzaj terapii cechuje duża różnorodność metod i materiałów terapeutycznych, a jej efektem jest zwiększenie samodzielności i niezależności osoby niepełnosprawnej. Podczas zajęć chory nabywa umiejętności wykonywania podstawowych, codziennych czynności, zwiększa się jego aktywność, poprawia motoryka, mobilność, koordynacja ruchowa, kreatywność, zdolności manualne, pamięć, koncentracja. Ergoterapia jest ważnym narzędziem leczniczym w usprawnianiu osób niepełnosprawnych. Niestety w Polsce jest stosowana głównie na oddziałach psychiatrii i w domach pomocy społecznej, choć potrzeby znacznie wykraczają poza ten zakres. Istnieje potrzeba prowadzenia jej w klinikach i szpitalach o różnych specjalnościach, m.in. na ortopedii, w medycynie urazowej, internie, reumatologii, neurologii, geriatrii, pediatrii, psychiatrii oraz psychosomatyce, ośrodkach dla dzieci niepełnosprawnych intelektualnie (szkoły specjalne), ośrodkach geriatrycznych (domy spokojnej starości), domach opieki społecznej, ośrodkach rehabilitacji medycznej, społecznej i zawodowej, w warsztatach dla osób niepełnosprawnych. W wielu krajach europejskich ergoterapia dawno zawitała na stałe na szpitalne oddziały ortopedii, pediatrii czy geriatrii. Polska ma w tej dziedzinie jeszcze wiele do zrobienia.

Zadaniem ergoterapeuty jest towarzyszyć, wspierać, usprawniać i usamodzielniać ludzi, którzy nie radzą sobie z wykonywaniem codziennych czynności z powodu choroby lub ograniczeń wynikających z zaawansowanego wieku. Ergoterapeuta powinien dostrzec problemy osoby chorej i pomóc jej w ich rozwiązaniu, poprzez zaopatrzenie jej w niezbędne pomoce, udzielenie wskazówek, pomoc w wykonywaniu ćwiczeń. Czasami proste podpowiedzi mogą bardzo ułatwić codzienne funkcjonowanie osobie niepełnosprawnej. Często też może ona skutecznie ćwiczyć w domu, nie posiadając żadnych specjalistycznych sprzętów czy urządzeń, a korzystając ze zwykłych przedmiotów domowego użytku, takich jak krzesło, gąbka, piłka, plastelina. Jest bardzo wiele prostych rozwiązań, a zadaniem ergoterapeuty jest je podpowiedzieć. Warto wspomnieć także o aspekcie psychologicznym tej formy opieki. Ergoterapeuta stanowi dla chorego „grupę wsparcia”, dzięki czemu chory nie czuje się osamotniony i pozostawiony sam sobie ze swoim problemem. Osoby, które z wiekiem lub na skutek choroby utraciły pewne funkcje i sprawność, często nie radzą sobie ze swoimi nowymi ograniczeniami. Trudno im odnaleźć się w nowej rzeczywistości, są zależne od pomocy innych osób, a te ograniczenia budzą wiele lęków oraz prowadzą do bierności i wycofywania się z życia społecznego. Dzięki współpracy z ergoterapeutą nabierają motywacji i chęci do ćwiczeń oraz przeciwstawienia się kalectwu, a także wiary w to, że są w stanie samodzielnie żyć i realizować codzienne zadania. Ergoterapia dzięki wszechstronności i kompleksowości, przy zachowaniu indywidualnego podejścia do pacjenta, może być czasami najskuteczniejszym środkiem pomocy osobom niepełnosprawnym.